openingstekst

Opening tentoonstelling  “De aarde spreekt” van Marian Visser

Beste Mensen,

Welkom bij de start van de expositie “De aarde spreekt” van Marian.

Ik ben Caroline Kieboom, ruim 45 jaar een goede vriendin van Marian en collega.

We hebben elkaar in 1976 leren kennen op de opleiding tot docent beeldende vorming in Delft. In al die jaren daartussen zijn we bevriend gebleven en betrokken bij elkaar. Onze relatie is zowel persoonlijk als professioneel. Beiden gestart op een school als docent beeldende vorming, in de begeleiding van leerlingen, als coach voor docenten en als leidinggevende. We bleven altijd ook zelf bezig met schilderen, met textiel, andere materialen en technieken, maar iets meer op de achtergrond. Vijf jaar geleden besloten we dat het tijd werd om het kunstenaarschap een centralere plaats in het leven te geven. We vierden onze vriendschap in Domburg tijdens een masterclass “het Zeeuwse licht” Daar besloten we onze passie voor kunst ruim baan te geven.  We stimuleren elkaar om te experimenteren  en te onderzoeken.

Resultaat van die zoektocht kunt u hier zien.

Prachtig gelaagd werk. Soms verstild, soms heftig en emotioneel. Altijd kleurrijk. “De aarde spreekt” is deze tentoonstelling genoemd. Naar de titel van een schilderij wat hiernaast in het café hangt.

De aarde spreekt. Wat laat Marian de aarde zeggen? Als ik daar iets over zou zeggen, dan vul ik het kijken van anderen misschien al in. Marian laat dat graag aan de kijker over. Zij heeft expressie gegeven aan haar eigen gevoel, haar eigen gedachten en opvattingen daarbij. Haar manier van werken kenmerkt zich door het met volle bewustzijn in contact te zijn met het doek en de verf. Ze start vanuit intuïtie, speelt met de beeldelementen vorm, kleur en compositie. Ze benut contrasten en speelt die uit. Ze blijft daarbij op de grens tussen figuratieve en abstracte vormgeving. Een voortdurend zoeken naar het juiste evenwicht, de juiste mate van spanning die het beeld oplevert.

Het werk heeft verschillende lagen. Niet alleen letterlijk. Ze schildert laag over laag. Voegt toe, haalt weg, past aan. Maar ook figuurlijk. Soms voegt ze materialen toe met een specifieke betekenis, zoals verbandgaas. Is dat toegevoegd om het gewonde klimaat te laten helen? Wat doen de mondkapjes in de serie over gletsjers? Het werk heeft ook een spirituele laag. Marian heeft gewerkt op de vrije school in Leiden. Haar antroposofisch mensbeeld is ook terug te vinden in het werk. Het ritme van de natuur en de verbondenheid met de kosmos zijn daarin belangrijke elementen. Kleuren hebben voor Marian ook een diepere betekenis. Ze staan voor een specifieke gevoelstoestand. 

Deze schilderijen zijn stuk voor stuk resultaten van dit proces. 

Het heeft tijd nodig gehad om dit te kunnen creëren. Rijpingstijd en maaktijd.

Arnold Cornelis, een Belgisch filosoof zei ooit: “een boek heeft evenveel tijd nodig om gelezen en echt begrepen te worden als de tijd die het geduurd heeft om het te schrijven. ( Hij had een dik boek geschreven, waar hij vijftig jaar aan gewerkt had) ( ik heb het ook nog niet uit). Misschien is dat met beeldende kunst niet anders. Kijken naar een schilderij kan in een flits, maar het kan ook met aandacht. Dit werk vraagt erom om niet alleen gezien, maar ook ervaren te worden. Ik vind dat een feestje.

Graag wil ik u uitnodigen om dat op uw manier te doen!

Caroline Kieboom